Miejsce odkrycia Ötziego: ślady mumii z lodowca

Kamienna piramida w wiecznym lodzie

To był 19 września 1991 roku, kiedy niemiecka para alpinistów, Erika i Helmut Simon, odkryli lodowe zwłoki ludzkie na przełęczy Tisenjoch poniżej szczytu Finailspitze w dolinie Schnalstal. Fakt, że znalezisko nie było, jak początkowo podejrzewano, alpinistą, który zginął w wypadku, ale mumią z lodowca pochodzącą z epoki miedzi, stał się pewny dopiero kilka dni po skomplikowanej akcji jej wydobycia. Wtedy to Konrad Spindler, ekspert w dziedzinie prehistorii i historii starożytnej, potwierdził, że znalezione zwłoki mają co najmniej 4000 lat. Dzięki idealnej lokalizacji miejsca odkrycia na szczycie Similaun, w szerokim na 3 x 7 metrów zagłębieniu skalnym poniżej Finailspitze, ciało Ötziego przez tysiące lat nie było narażone na niszczące działanie przemieszczającego się lodowca. To, że mumia została w ogóle odkryta, zawdzięczamy ciepłemu latu i związanemu z tym silnemu topnieniu lodowców. Podczas kolejnych badań archeologicznych prowadzonych w miejscu odkrycia Ötziego znaleziono kołczan i jego zawartość, a także sznury, resztki futra, korę brzozową, części wykonanej z trawy maty oraz doskonale zachowaną czapkę futrzaną. Ötzi miał też przy sobie miedziany topór i łuk. Odkrycie mumii z lodowca w Schnals ma wielką wartość zarówno dla samego Południowego Tyrolu, jak i dla niezliczonych dyscyplin badawczych z dziedziny nauk humanistycznych i przyrodniczych – nie tylko ze względu na dobry stan zachowania i imponujący wiek, który za pomocą datowania radiowęglowego można oszacować na około 5250 lat. Dzięki regularnym badaniom mumii lodowcowej udało się w ostatnich dziesięcioleciach uzyskać nowe informacje na temat warunków życia ludzi w epoce miedzi. Dziś duża kamienna piramida w pobliżu miejsca odkrycia Ötziego upamiętnia tę archeologiczną sensację.